Je maakt het mee in de ouderenzorg! Als specialist ouderengeneeskunde is veel van mijn werk communiceren met bewoners en familieleden. Hieronder een aantal korte verhalen over wat ik de afgelopen tijd tegen ben gekomen tijdens mijn werk.
Een kaart waar muziek in zit
Een bewoonster op een van onze PG-afdelingen houdt van tekenen. Tijdens de tekenactiviteiten in het verpleeghuis heeft zij een aantal mooie kunstwerken gemaakt. Toen kwam iemand op het idee: laten we hier ansichtkaarten van maken. Dus nu staat er in ons restaurant een kaartenstandaard met kaartjes die zij getekend en geschilderd heeft! Ze is hier erg trots op. De opbrengst gaat naar activiteiten binnen het verpleeghuis. Toen iemand in mijn omgeving jarig was, moést ik natuurlijk een kaartje van haar kopen. Toevallig zag ik haar in het restaurant staan. Dus ik sprak haar aan: “Wat een leuke kaartjes! Ik zoek een kaartje voor iemand die jarig is. Welke zou jij kiezen?” Ze ging met mij het hele rek af: “Deze is leuk”, “En deze is ook leuk”. Eigenlijk waren alle kaartjes wel leuk, maar bij één kaartje bleef ze hangen. Daar stond een poppetje op die iets vast had en een aantal bomen. Ze vertelde dat dit een meisje is die over een pad loopt door het bos en mondharmonica speelt. ‘Er zit muziek in’ en ze is ‘onderweg naar de verjaardag’. Een verjaardagskaart met een verhaal.
Verpleegkundige in hart en nieren
Op een PG-woning van mij woont een oud-verpleegkundige. Zij was vroeger hoofd van de nachtdienst in het verpleeghuis. Een stevige verpleegkundige die van aanpakken wist en trots op haar vak! Ze heeft hiervoor thuis gewoond, maar op een gegeven moment lukte dat niet meer en toen moest ze de keuze maken om naar een verpleeghuis te verhuizen. Ze kreeg een lijst met verpleeghuizen te zien en haar oude werkplek zat er ook tussen. In eerste instantie zag ze dat niet zitten, want ‘wat als ik bekenden tegenkom?’. Maar hoe langer ze er over nadacht, hoe meer ze toch ernaar neigde om naar haar oude werkplek terug te keren. Het is een bekende omgeving voor haar en ook een fijne. En uiteindelijk was het juist vertrouwd om collega’s van toen tegen te komen. Dus nu woont zij op de plek waar ze eerder als verpleegkundige werkte. Nog steeds is zij een verpleegkundige in hart en nieren; erg zorgzaam voor de andere bewoners op de woning en met een duidelijke wens: “Ik ga in mijn uniform de kist in!”
Zorgen doe je samen
Laatst had ik een familiegesprek met een aantal familieleden die zich zorgen maakten om hun naaste, in dit geval een meneer met dementie. Hij liet ander gedrag zien dan gebruikelijk en was niet meer zichzelf. Zou hij ergens last van hebben? Zou hij wel voldoende nachtrust hebben? Wat als het dadelijk slechter gaat… Kunnen we iets van medicatie proberen? Heeft u al aan dit middel gedacht?
Deze man woont nog niet heel lang in het verpleeghuis en er ik merkte dat deze stap lastig was voor de familie. Eerder had zijn partner thuis voor hem gezorgd, vrij plotseling stopt dat ineens en nu moet je vertrouwen op de zorgmedewerkers van het verpleeghuis. Het deed mij terugdenken aan een echtgenote die jaren geleden precies hier last van had. Ze zei tegen mij: “Ik laat mijn kostbaarste bezit hier achter”. Dat is mij bijgebleven. Soms kan het namelijk overkomen alsof familieleden zich ‘bemoeien’ met de zorg voor hun naaste, maar dit is vaak met de beste bedoelingen. Een andere uitspraak waar ik nu aan moet denken, is van een verzorgende: “Familie is niet moeilijk, familie heeft het moeilijk.”
Uiteindelijk zijn we met het familiegesprek eruit gekomen: we constateerden allemaal dat de kwaliteit van leven op dit moment slecht is van deze man en dat we hier iets aan wilden doen. Samen kwamen we op best een aantal dingen die we konden proberen, meer dan dat wij van tevoren bedacht hadden. Zo zorgen we samen voor een zo fijn mogelijk leven voor onze bewoners.
Deze blog is geschreven door Eline Laro. Eline is specialist ouderengeneeskunde en werkt bij van Van Neynsel in s-Hertogenbosch en Vught.
Lees ook de andere blogs van Eline