Mijn dochter was vier maanden oud toen ik weer instroomde in het tweede jaar van de opleiding tot specialist ouderengeneeskunde na een zwangerschapsverlof van totaal vijf maanden. Ik begon op een nieuwe stageplek binnen de GGZ waar ik warm werd ontvangen en veel ruimte kreeg voor het leren omgaan met het ouderschap in combinatie met werken en leren. Vanuit mijn werkgever, de SBOH, heb ik de mogelijkheid gekregen om wekelijks ouderschapsverlof op te nemen waardoor ik drie dagen per week aanwezig ben op mijn stageplek in plaats van vier. Maar hoe ziet een dag als jonge moeder en arts in opleiding tot specialist er nu eigenlijk uit?
Bepakt en bezakt (want naast de gebruikelijke dokterstas en laptoptas moet er tegenwoordig ook een kolftas mee) ga ik op pad. Mijn werkdagen beginnen nog steeds om 8.30 uur en hoewel ik zeker niet mag klagen met een baby die al veel goede nachten heeft, voelt het vandaag wel alsof ik een nachtdienst heb gedraaid.
De dag begint met een overdracht: welke huisbezoeken staan gepland, zijn er nog bijzonderheden om af te stemmen en wie is bereikbaar voor vragen.
Om 9.00 uur kolf ik voor het eerst. Hoewel ik officieel een kwart van mijn werktijd mag gebruiken om te kolven, vind ik het zelf prettiger om tijdens het kolven iets rustigs te doen. Meestal bekijk ik labuitslagen of beantwoord ik mijn mail.
Daarna zie ik een aantal patiënten op de poli voor een somatische screening. Dit betekent een anamnese, tractus anamnese, lichamelijk onderzoek, bloedonderzoek en indien nodig een ECG. Op mijn huidige stageplek gebeurt dit na de intake en daarna eens per jaar.
Soms spoor ik hiermee bijwerkingen op van medicatie zoals extrapiramidale symptomen, orthostase en veranderingen in de schildklierfunctie, nierfunctie of het lipidenspectrum. Andere keren vind ik een gedeeltelijke verklaring voor de klachten zoals een nieuw gediagnosticeerd diabetes of een anemie.
Om 12.30 uur gaan we gezamenlijk lunchen. Soms kolf ik vlak voor de lunch tijdens het uitwerken van de consulten. Vandaag had ik hiervoor geen ruimte in de agenda en kolf ik tijdens de lunch.
Na de lunch zie ik samen met een collega een nieuwe patiënt tijdens een intake. Deze patiënt met een schizoaffectieve stoornis en een zorgmachtiging is verhuist waardoor wij de zorg zullen overnemen. Het is een relatief kort gesprek want door een ontbrekend ziekte-inzicht is deze patiënt ervan overtuigd dat er geen problemen zijn. Daarna heb ik nog een aantal belafspraken staan om te evalueren hoe het gaat met de voorgeschreven medicatie of om te bespreken wat de bloeduitslagen zijn.
Het is inmiddels 15.00 uur en het is weer tijd om te kolven. Aan het einde van de dag merk ik toch dat ik wat vermoeid raak dus van deze kolfbeurt maak ik wel een korte pauze. Ik lees dan graag de NTvG of het medisch contact of ik verdwaal eventjes in mijn eigen telefoon.
De dag sluit ik af met twee huisbezoeken. Hierbij zie ik een patiënt met een psychose die sinds kort een antipsychoticum als depot ontvangt. Hoe gaat het met deze patiënt? Zien we al effect van de medicatie? Zijn er bijwerkingen? Daarna zie ik een patiënt met een bipolaire stoornis die op dit moment een depressieve episode doormaakt. We besluiten om het antidepressivum op te hogen en de spiegel opnieuw te controleren volgende week.
Rond 17. 00 uur vertrek ik richting huis. Als ik thuis kom, heeft mijn man onze dochter opgehaald bij de opvang en kunnen we samen eten.
Het is ongeveer 19.30 uur als onze dochter op bed ligt, de laatste spullen zijn afgewassen en opgeruimd en de tassen weer gereed zijn voor de volgende dag.
Een enkele keer moet ik nog iets voor de opleiding doen zoals het schrijven van reflectieverslagen, het aanpassen/evalueren van leerdoelen en het voorbereiden van de onderwijsdagen.
Het leven als jonge moeder en aios kan dus soms wel voelen als een dubbele baan maar gelukkig zijn de mensen en collega’s om mij heen doorgaans heel begripvol. En dan ben ik ontzettend blij met mijn keuze voor een specialisme in de eerste lijn!
Deze blog is geschreven door Anne Hiddink. Anne is tweedejaars aios ouderengeneeskunde en net begonnen met haar ziekenhuisstage op de afdeling Neurologie van het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem.
Lees ook de andere blogs van Anne