‘Als specialist ouderengeneeskunde ben ik opgeleid in ziekten die veel bij ouderen voorkomen. Maar wij blijven wel generalist: we zijn breed opgeleid en hebben van elk orgaansysteem kennis in huis. Soms gaat een casus onze kennis te boven en schakelen wij hulp in van een specialist in het ziekenhuis: iemand die veel weet over een specifiek probleem of orgaansysteem.
Omdat wij zo breed zijn opgeleid, komen we dus in de dagelijkse praktijk van alles tegen! Dit maakt ons werk heel gevarieerd en uitdagend. Hieronder een greep van casus die ik de afgelopen twee weken tegen ben gekomen.
“Ik schenk naast het glas”
Mijn week start met een bewoner met dementie die sinds vier dagen slechter is gaan zien. Hij heeft staar en is hier twee maanden geleden voor bij de oogarts geweest. Ondanks zijn dementie, kan hij goed aangeven waar hij precies last van heeft. Hij klaagt dat hij waziger ziet, soms dubbel ziet, het drinken naast het glas schenkt en tegen deurposten oploopt. Als ik hem onderzoek merk ik een aantal dingen op: meneer ziet vooral met zijn linkeroog slecht en aan de linkerzijde ontbreekt ook een deel van het gezichtsveld. Deze klachten passen niet bij staar.
Ik heb een niet-pluis gevoel en besluit daarom om met de oogarts te overleggen. De oogarts deelt mijn gevoel en vraagt of deze meneer naar de poli kan komen. De uiteindelijke diagnose: een verstopping van het bloedvat van het oog. Mijn niet-pluis gevoel was dus terecht. Deze meneer heeft bloedverdunners gekregen om een volgende verstopping te voorkomen, maar het zicht aan het linkeroog zal verminderd blijven.
“Mijn arm doet het niet”
Het zorgpersoneel belt mij op: een meneer op de somatiek-afdeling kan zijn hand niet meer goed bewegen en de familie maakt zich zorgen. Ik bezoek deze meneer en kijk hem na. Er zit inderdaad minder kracht in zijn linkerarm en -hand; in mijn vingers knijpen lukt niet. Hij kan ook zijn arm niet in de lucht houden. In de benen lijkt de kracht symmetrisch, maar lopen gaat wel een stuk moeizamer dan eerder. Verder neurologisch onderzoek is normaal. Ik denk aan een TIA of een beroerte. Inmiddels is deze meneer zo vermoeid van het onderzoek dat zijn ogen dichtvallen. Samen met zijn dochters bespreek ik hoe wij verder gaan met de bloedverdunners. Ik vraag aan de ergotherapeut om mee te denken over het verplaatsen van bed naar stoel, zodat dit veilig verloopt. En ik vraag aan het zorgpersoneel om alert te zijn op het slikken. Dat laatste blijkt gelukkig geen probleem: ik lees later dat hij zonder zich te verslikken heeft genoten van een frikandel en een paar bitterballen.
Een bolle buik
Een verpleegkundig specialist (VS) vraagt mij om advies. Ze zorgt voor een mevrouw met dementie op zeer hoge leeftijd. Mevrouw heeft een bolle buik en buikpijn. De VS heeft haar buik nagekeken en vond demping tot twee vingers boven het schaambeen. Er is een bladderscan gedaan om te kijken hoeveel vocht er in de blaas zit: 800cc! Er is een katheter geplaatst, maar er kwam maar 100cc uit… De katheter is niet verstopt. Maar waar komt dat vocht dan vandaan? Zit de katheter wel goed? Of zou er nog ergens anders een verstopping zijn, bijvoorbeeld in de darmen? Of zit er iets anders in de buik waardoor de bladderscan 800cc aangeeft? Het is een raadsel. Deze mevrouw heeft een zeer terughoudend behandelbeleid: we mogen alleen klachten bestrijden, levensrekkende handelingen zijn niet gewenst. Maar als het toch een retentieblaas blijkt te zijn, dan kan dat wel veel klachten geven (die je met medicatie slecht kunt behandelen). We besluiten om alles te doen om de blaas en darmen leeg te maken: er wordt een nieuwe katheter geplaatst (nog steeds komt er weinig urine uit) en er wordt een klysma gegeven (deze kan onvoldoende ver worden opgevoerd).
We komen er in het verpleeghuis niet uit en we weten nog steeds niet waar we tegenaan kijken. Daarom overlegt de VS met de uroloog en deze mevrouw wordt toch in het ziekenhuis gezien. Daar blijkt dat er sprake is van veel ascites. De oorzaak van de ascites wordt niet verder onderzocht en de mevrouw komt terug naar het verpleeghuis. We weten nu wel waar we tegenaan kijken en dat geeft rust: medicatie zal voldoende gaan helpen om de klachten weg te nemen.’
Deze blog is geschreven door Eline Laro. Eline is specialist ouderengeneeskunde en werkt op een PG-afdeling en somatiekafdeling van Van Neynsel in s-Hertogenbosch en Vught.
Lees ook de andere blogs van Eline