‘Tijdens de visite vroeg het zorgpersoneel aan mij of ik naar een huidplekje van een mevrouw wilde kijken. Deze mevrouw woont al enige tijd in het verpleeghuis op de PG-afdeling. Ze heeft dementie en ze moet ook hierin ondersteund worden, maar tijdens een gesprek kan zij prima duidelijk maken wat haar vraag is of waar ze last van heeft.
Als ik binnen kom zie ik haar rechtop in bed zitten. Ze kijkt mij aan en zegt direct: “De dokter!” Ik groet haar en ga bij haar op de bedrand zitten. Het plekje op de huid lijkt allemaal erg mee te vallen en ik stel haar gerust. Tijdens het gesprek merk ik dat ze meer moeite heeft om op woorden te komen dan enkele maanden geleden. Ze gaat achteruit in haar dementie. Als ik haar de tijd geef, dan lukt het haar wel om zich duidelijk te maken.
Ze begint te vertellen dat ze laatst iets niet meer wist en vraag plotseling: “Heeft u eigenlijk wel tijd?” Ik kijk naar de klok en denk: eigenlijk zou ik nu nog wat rapportages moeten typen, maar deze mevrouw zie ik niet zo vaak en ik besluit nu even tijd voor haar te nemen.
Met moeite vertelt ze dat ze laatst in bed lag en het leek alsof ze niets meer wist. Ze was bijvoorbeeld vergeten waar haar sleutels waren, terwijl deze gewoon in haar zak zaten. Ook was ze vergeten dat ze een schilderij van de muur had gehaald. “Dat lijkt mij best confronterend, ik snap dat dit lastig is.” Daarna leg ik uit dat dit door de dementie komt en dat ik dit helaas (nog) niet beter kan maken. En dat ze juist hier woont, zodat wij haar hierbij kunnen helpen. Maar dat ik mij ook kan voorstellen dat het voor haar fijn is als ze hierover kan praten met iemand. Ik vraag of ze behoefte heeft aan een gesprekje met een geestelijk verzorger of een psycholoog. Ze stelt het op prijs dat ik dit vraag, maar dat is nu niet nodig. Ze kan haar ei voldoende kwijt. “Wat fijn dat u zoveel mensen om u heen heeft waarmee u hierover kunt praten.”
We sluiten het gesprekje af. Ik geef haar een hand en ze pakt deze in haar beide handen vast: “Dankjewel”, zegt ze, met tranen in haar ogen.
Dit waren voor mij de meest waardevolle 10 minuten van mijn dag. Wat ben ik blij dat ik mij heb laten overhalen om nog even met haar te praten. En wat heb ik toch een mooi beroep!’
Deze blog is geschreven door Eline Laro. Eline is specialist ouderengeneeskunde en werkt op een PG-afdeling en somatiekafdeling van Van Neynsel in s-Hertogenbosch en Vught.
Lees ook de andere blogs van Eline