‘Ik zit voor de vijfde keer naar mijn eigen introductie van mijn artikel te staren en zucht. Tijd voor een cappuccino. Bij de koffieautomaat maak ik een praatje met een collega en ineens bedenk ik me: het is alweer een maand geleden dat ik voor het laatst een patiënt sprak. In eerste instantie voelde dat als een verademing. Even geen volle agenda, telefoontjes of onverwachte spoedjes. Maar stiekem mis ik de gesprekken en de momenten met patiënten zo langzamerhand.
Sinds een maand ben ik begonnen met mijn academic traineeship. Dit is een wetenschappelijke keuzestage in mijn derde opleidingsjaar tot specialist ouderengeneeskunde. In Nijmegen, bij de VOSON, is het schrijven van een scriptie standaard onderdeel van de opleiding. Een alternatief hiervoor is een verdieping in de wetenschap, zoals ik heb gekozen. Tijdens een academic traineeship werk je aan een eigen onderzoek, met het doel uiteindelijk een wetenschappelijk artikel te schrijven. Voorafgaand aan de stage ga je met onderzoekers in gesprek over mogelijke onderwerpen die je aanspreken. Je werkt onder begeleiding van een post-doc en andere onderzoekers. Mijn onderzoek focust zich bijvoorbeeld op de eerste fase van het ontwikkelen van een observatieschaal voor welbevinden bij ouderen met dementie in het verpleeghuis.
Eerlijk gezegd moest ik de eerste weken best even wennen aan deze verandering van werkomgeving en werkveld. Onderzoek vraagt inhoudelijk denkwerk zoals literatuur uitpluizen, kritisch schrijven, analyseren en de juiste conclusies trekken. Maar er is ook een groot organisatorisch element, zoals zelf je deadlines plannen en omgaan met de vrijheid van tijdsindeling (lees: niet verdrinken in die vrijheid). Het is een ander soort druk dan patiëntenzorg, maar zeker zo uitdagend.
Mijn ervaring uit de praktijk geeft mij een andere bril dan de meeste onderzoekers. Dit is handig, want ik kan hierdoor beter inschatten wat in de kliniek waarschijnlijk haalbaar is. Maar tegelijkertijd word ik door de onderzoekers regelmatig teruggefloten in mijn denken vanuit praktijkervaring. Zo zei een van mijn begeleiders deze week: “Ik snap dat het logisch klinkt, maar is daar eigenlijk ook bewijs voor?”. In de ouderenzorg proberen we natuurlijk ook zo veel mogelijk te handelen op wetenschappelijke onderbouwing. Echter is het vaak ook maatwerk, en komt er geregeld een dosis pragmatisme aan te pas.
Wat mij opvalt is de energie in de onderzoekswereld waar ik in terecht ben gekomen. Overal borrelt het van ideeën, projecten en nieuwe initiatieven. Lang niet alles hiervan bereikt de klinische praktijk. Wat dit traineeship mij dan ook vooral leert, is het belang van het verbinden van theorie en praktijk. De ouderen in het verpleeghuis verdienen zorg die niet alleen warm en betrokken is, maar ook onderbouwd en effectief. De kracht zit in samenwerken, hierdoor bereikt het onderzoek de mensen voor wie het bedoeld is.’
Deze blog is geschreven door Ruth van Rijen.
Ze is aios ouderengeneeskunde bij opleidingsinstituut VOSON in Nijmegen en volgt een academic traineeship.