‘Iets wat veel mensen niet weten, is dat wij als specialisten ouderengeneeskunde niet alleen in het verpleeghuis werken. In de eerstelijnszorg ligt, met de toenemende vergrijzing maar een gelijkblijvend aantal verpleeghuisplekken, een enorme uitdaging waar wij als specialisten ouderengeneeskunde een belangrijke bijdrage aan leveren.
Het is dan ook niet gek dat hier in de opleiding aandacht aan wordt besteed door middel van een ambulante stage. Zo ben ik inmiddels beland bij een ambulant team binnen de ouderenpsychiatrie in Rotterdam. Dit multidisciplinaire team bestaat onder andere uit psychiaters, specialisten ouderengeneeskunde, verpleegkundig specialisten, (GZ-)psychologen, SPV’ers en verpleegkundigen. De patiëntenpopulatie bestaat uit ouderen met psychiatrische problematiek die thuis wonen, die door hun psychiatrische problematiek ook een verhoogd risico hebben op neurocognitieve stoornissen. Een populatie die de specialist ouderengeneeskunde op het lijf geschreven is!
Deze stage brengt me op veel bijzondere plekken door de hele stad, namelijk bij mijn patiënten thuis. Hoe leuk en bijzonder is het om zomaar een kijkje achter de voordeur te mogen nemen? Naast leuk en bijzonder is een huisbezoek ook een diagnosticum an sich; hoe het er binnen uitziet en hoe iemand zich gedraagt in de eigen omgeving is soms al de helft van je diagnostisch instrumentarium. Hoe woont iemand? Is het huishouden bijgehouden? Lukt het diegene om een kop koffie te zetten? Het geeft je al veel informatie.
Toch nog even terug naar het bijzondere: door patiënten thuis te bezoeken, krijg je ook een beeld van wie diegene echt is. Familiefoto’s, boeken, cd’s, eventuele hobby’s en andere persoonlijke dingen maken dat je een veel completer beeld krijgt van je patiënt dan in een ‘normale’ spreekkamer. Fijne bijkomstigheid; je hebt altijd wel een aanknopingspunt om je gesprek te starten! Zo kwam ik eens bij een man thuis die een unieke verzameling had: knuffels van een beroemd knaagdier. Door de kamer verspreid stonden verschillende knuffels, ook had hij zelf als huisdieren échte knaagdieren die binnen los mochten rondlopen. Toen hij een aantal keer was vergeten zijn geliefde dieren water te geven, begon zijn partner zich zorgen te maken. Zo gaf zijn hobby naast een leuke opening van het gesprek, ook inzicht in de klachten die hij ervaarde.
Eerstelijnszorg voor kwetsbare ouderen is maatwerk. Door de informatie die de huisbezoeken oplevert, kan je nog beter met elkaar bespreken en inschatten wat passende zorg is voor je patiënt. Dat bespreken gebeurt vaak met een kopje koffie of thee, en als je geluk hebt nog wat lekkers erbij. Ook dat is een pluspunt van het ambulant werken! Daarna stap ik weer op de fiets naar het volgende huisbezoek; zo heb ik zelfs wat beweging en frisse lucht tijdens de werkdag (en dat is maar goed ook, met al die koekjes).’
Deze blog is geschreven door Florine Huisman-Bax. Florine is tweedejaars aios ouderengeneeskunde en loopt momenteel haar ambulante stage in Rotterdam.
Lees blogs geschreven door Florine