‘Soms zijn er dagen bij, dat elk kopje thee koud wordt. Je boterham zit net achter je kiezen of je wordt alweer bij de volgende spoedsituatie gevraagd.
Een oudere man is gevallen; de kamer kleurt bijna rood en de paniek is te voelen. Zodra je bij de B bent van de ABCDE(FG), staan er twee politiemannen achter je. Zij hebben een 112-melding binnengekregen. Met klamme handen doe je verslag en samen stabiliseer je vervolgens de ademweg. Verzorgend personeel is in alle hoeken van de kamer. Ondertussen probeer je een duidelijk beeld te krijgen van wat er precies is gebeurd. Is hij gestruikeld? Hartritmestoornis? Was er sprake van een CVA of TIA? Is er iets gebroken? Moet er iets worden gehecht?
“Ambulance is onderweg”, zegt de politieman. Net nadat je de (gelukkig) maximale EMV-score constateerde (hoe zag de Glasgow Coma Scale er ook alweer uit??), komen de ambulancemedewerkers er al aan. Je draagt de patiënt mondeling over. Meneer wordt veel succes gewenst. De verwijsbrief vliegt uit je vingers en voor je het weet is de man met bloed met brief de deur uit. Samen met de zorg sta je nog na te trillen. De adrenaline heeft zijn werk gedaan.
De rust strijkt weer neer op de afdeling. We hebben samen de situatie ingeschat en snel gehandeld. Even praat je na met de verzorging. Het was indrukwekkend. Het was spannend. Maar trots kijken we terug op een goede samenwerking. En stiekem geeft dit ook wel een kick…
De koude thee drink je tevreden op.‘
Deze blog is geschreven door specialist ouderengeneeskunde Michelle Botter. Ze werkt in een verpleeghuis en in de eerste lijn in regio Rotterdam.
Lees ook de andere blogs van Michelle